eliferen92@gmail.com

24.8.13

onyedi



bachın doğru çizgilerden nefret ettiği kestirme yollara sapmaya hiç yanaşmadığı söylenegelmiştir. özellikle fuguelerinde dört sesin ve çifte figürün peşisıra eğrinin sonsuz çağrısına kapıldığı sarmal ve kırık devimlerle ilerlediği ama bir yere gitmeye çalışmadığı görülür: her şey buradadır, 'öte' bizim imgelemimizde genişleyen, genişleyebiliyorsa genişleyebilen bir diyardır. kendini yineleyen kendi dokusuna öykünen bir akış bir mantık; kendi etrafında merkezinde dönenmekten dipsiz kıvançlar elde eden bir oyunculuk: yapraklarının içinden açılan gül, üstüne kapanıveren etobur çiçek.

enis batur/acı bilgi

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder